Nagsusulat Ako dahil Nagmamahal Ako ...

Nagsusulat Ako dahil Nagmamahal Ako

Nagsusulat ako.

Nagsusulat ako dahil nagmamahal ako.

Nagmamahal ng taong dapat ay kaibigan lang,

dapat ay kaagapay lang at dapat ay karamay lang.

Nagsusulat ako.

Nagsusulat ako dahil ang pusong dati ay nakatago sa dilim

ay unti-unti mong hinugot patungo sa liwanag

na akala mo'y nangangako ng walang hanggang bukas.

Nagsusulat ako.

Nagsusulat ako dahil noong minahal kita ay nagkaroon ako ng tinta.

Isang makulay na tinta na nagsasabing

"mahal kita sinta".

Nagsusulat ako.

Nagsusulat ako dahil sa pagsusulat lamang ako

nakapagpapahiwatig ng nararamdamang ni minsan ay di ko naisip

na magkakaroon ng napakagandang himig.

Nagsusulat ako.

Nagsusulat ako dahil kahit papaano ay nababawasan ang tinik

na kay tagal ng nakakapit sa dibdib kong namimilipit

dahil sa sakit na dulot ng isang pag-ibig na hindi ko dapat dinibdib.

Nagsusulat ako.

Nagsusulat ako dahil sa mga isinusulat ko lamang nagkakaroon ng tuldok

ang kahibangang 'ikaw at ako ay may tayo'

na katulad ng kulog ay nakakatakot.

At magsusulat pa rin ako.
Haggang mapagod ang pusong kong nalilito
at makahanap ako ng kapares kong tinta na magsasabing "ikaw ay akin at ako ay sa'yo"
at sabay naming isusulat ang aming titulo. 

A Poem: Perfectly Imperfect Heaven Sent Blessing

Perfectly Imperfect Heaven Sent Blessing

It was one fine night of May 2013 when I first met you,

I appeared extra friendly and a bit shy was you,

It’s funny to think back at that moment,

That you have thought, I am so ‘feeling close’.

Life would have been a lot different if I haven’t met you way back then,

There would have been no ears who listened endlessly to my fears,

No eyebrows that draws a perfect line when I couldn’t hold my tears,

 And no bitter-sweet-words that would have calm my kooky feelings.

You are no perfect man but have shaped a perfect heart,

You’ve cared so much and I hope I also cared enough.

You have imperfect brain but have developed a better understanding,

You’ve always believe in me before I could explain anything.

Our relationship is unique and nothing can compare,

We’ve been through worst but isn’t it a challenge?

For both of us to make this friendship better,

And take this connection last forever.

That blissful night until today,

I never thought that you’ll mean so much to me,

One great extra ordinary friend,

That God lovingly sent to me from heaven,

Tagalog Poem: MAHAL, ISUSULAT KITA ...

MAHAL, ISUSULAT KITA ...

Ang nararamdamang hindi ko maamin
Tinago sa sarili at mas lalo pang lumalim
Kaya't isusulat ko nalang sa tula
Kung paano ang lahat nagsimula.

Isusulat kita ...

Mula sa kalungkutang galing sa kanya

Makasarili ako kung tatalon ako sa'yo para maging masaya

Pero naging makasarili parin ako noong pinili kita

Pinili kitang bahagian ng kalungkutang nadarama.

Sa panahong ikaw lang ang tanging masabihan

Ng mga pasakit at lumbay ng pag-ibig kong nasawi

Sa bawat kataga at pagtulo ng aking mga luha

Oo ramdam ko, ramdam ko ang sakit na dama mo.

Hindi ako manhid gaya ng sabi nila dahil nakikita kita

Nakikita ko ang bawat pagyuko at pag-iwas mo ng tingin

Sa bawat paghikbi ng pagal kong damdamin

Nakikita kong nalulungkot ka, nasasaktan para sa'kin.

Oo nakikita ko, nandiyan ka lang

Nandiyan ka sa mga panahong wala akong makapitan
Sa mga panahong pinipilit ko ang sarili na maging masaya
Nandiyan ka lang, parang si superman.

Naaalala ko pa 'yong minsang sinusubukan mong magpatawa
Upang kahit saglit, ngiti sa labi ko'y manumbalik
Hanggang ang mga patawa mo'y nagiging mais na
Laking tuwa mo nong nagtagumpay ka.

Ngunit sa bawat pagsabay mo sa pag-ikot ng aking mundo
Sa pagdama mo sa mga sugat nitong puso
Sa pagsalo mo nong nahulog ako
Ang tanga ko't nahulog pa rin ako, nahulog mula sa'yo.

Nahulog ako sa'yo ...

Sabi ko kasi noon, hinding-hindi ako magmamahal ng isang kaibigan
Kaya't nararamdaman para sayo'y pilit na winawakasan
At sa mga pagkakataong nakikita ka lang at nakakausap
Ay sapat na kahit wala tayo'ng bukas.

Sabi nila, mahal mo raw ako
Gustong-gusto ko ngang paniwalaan
Pero takot akong muli ay umasa at masaktan
Dahil sabi nga nila, at sila ay hindi ikaw.

Sa totoo lang hindi ko naman hihilinging manatili ka pa
O sasabihing wag kang magmahal ng iba
Ngunit ako'y makikiusap lang sana
Bago ka umalis, tulungan mo muna akong makalaya

Sa mundo ng panulaan ko nalang aaminin
Ang silakbo na ramdam nitong damdamin
Na ang pusong ito'y malaya mong naangkin
Eto na't unang beses ko pang sasabihin

Mahal kita ...

Disyembre labing tatlo, taong dalawang libo't labing apat
Sa umagang kay daming tao
Sa lugar kung saan tayo unang tatakbo
Naramdaman ko ang unang silakbo

Malapit ng magsimula ngunit hindi pa kita mahagilap
At sa unang pagkakataon ramdam ko ang takot na ikaw ay mawala
Sa kabilang linya, "Nasan ka? Nasan ka na? Diretso lang", sabi mo nga.
Pag-aalala sa dibdib lahat ay nawala.

Mahal kita kasi kahit tinig mo lang ako ay nakakalma
Mahal kita kasi ang sugatan kong puso'y sayo lang pinagkatiwala
Mahal kita dahil mundo ko'y nagiging makulay kapag nasisilayan ka
Mahal kita dahil minahal kita.

Sa panahong iyon na tumatakbo ako
Tumatakbo ako papalayo sa nararamdaman ko
Kasi ng mula sa kanya'y nahulog ako't nasalo mo
Kapag nahulog ako sa'yo, paano na ako?

Paano na ako?

Paano ako tatakbo kung sa bawat hakbang ko'y nasusugatan itong puso?
Paano ba kita iiwasan kung sa bawat distansya'y mas lalo akong nabibigatan?
Paano na ang ating pagkakaibigan kung ganito ang nararamdaman?
Paano na ako? Paano na? Paano na tayo?

Kaya't sa tulang ito na ikaw ang topiko
At ang nararamdaman ko ang tanging liriko
Sana ito'y magiging himig at gabay
Nang matuldokan ang puso kong nalulumbay.